Team Zwaan in Afrika

Dag 12: Free blankets for everyone

Het kukeleku klonk alweer vroeg uit onze telefoonwekkers. Door de kou hadden we wat vertraging opgelopen ten opzichte van gister. Maar om tien over half 7 trokken we er weer op uit. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Eerst bezochten we Klein Namutoni en reden we opnieuw de Dik-Dik Drive. Zonder succes, zo leek het, totdat we aan het eind van de weg een verzameling auto's zagen. En iets verderop stond niet 1 hyena maar liep een hele hyenafamilie, waaronder enkele jongen! Een klein beetje verstopt achter wat bosjes maar duidelijk herkenbaar. Heel gaaf om te zien.

Nadat we een tijdje gekeken hadden, reden we nog naar wat andere waterholes. Allemaal zonder dieren. Met de hyena's nog vers in ons geheugen en hongerig naar meer, gingen we terug naar dit gebied. Japio had namelijk nog geen fatsoenlijke foto kunnen nemen. Opnieuw speurden we de bosjes af en daar stonden ineens op een open plek drie hyena's op de uitkijk! Heel even mochten we ze bewonderen en toen verdwenen ze weer in het struikgewas.

Inmiddels was het al bijna half 9 en het restaurant-ontbijt duurde maar tot 9 uur dus we haasten ons snel terug naar het Namutoni Bushresort. Daar stond een mevrouw heerlijke omeletten te bakken en stond nog voldoende eten uitgestald om onze honger te stillen. Voordat we het park verlieten, maakten we nog een laatste rondje in de hoop wat wild te spotten. Als eerst zagen we 2 enorme vogels, die we met behulp van ons Etosha Handboek als Kori Bustards determineerden.

Even verderop stonden ook wat auto's stil en wat vriendelijke Fransen informeerden ons dat er op 100 meter afstand 2 cheeta's lagen te luieren. En verrek, na wat geklungel met onze verrekijkers hadden wij ze in het vizier! Ongelofelijk dat we dat nog even meepikten op de vroege ochtend. We hebben ruim een uur naar ze staan kijken. En ons wachten werd beloond toen een van hen na een tijdje opstond en bij z'n vriend ging liggen een paar bomen verder.

Meer actie kregen we niet te zien en na talloze foto's met de grote lens moesten we door! Vandaag was weer een lange reisdag maar wel helemaal over asfalt. Ook wel 'ns plezierig. Onderweg stopten we eerst in Grootfontein voor wat boodschappen en een snelle snack bij fastfoodketen Hungry Lion, de Namibische versie van KFC. Onze monden vielen open van verbazing toen een vrouwelijke bedelaar met een kindje op haar rug, vlak voor onze neus, al onze etensresten meegraaide en in een zakje deed. Even een reality check...

Kort daarna verlieten we de stad even als zijn armoede weer om de Hoba Meteoriet te bekijken. Deze was hier 80.000 jaar gelden in de buurt ingeslagen en door heel Namibië zijn hiervan brokstukken te vinden. De steen bestaat voor meer dan 80% uit ijzer en is van indrukwekkend groot formaat. Na deze korte stop vervolgden we onze weg naar Roy's rest camp.

Daar werden we verwelkomd door een aantal kettingen waar verschillende soorten schedels aan hingen. Bij de receptie was het vuur al flink opgestookt en troffen wij in de mooi aangelegde bar annex loungeruimte een komische, 1-armige Namibiër genaamd Izaac die ons inschreef voor die nacht. We kozen een plek, zetten de tenten op, kookten en aten een lekker maaltje en liepen nog even naar de bar. Het was een koude nacht en ook het restaurantgedeelte was niet bepaald warm.

Gelukkig kwam op dat moment onze grote vriend van de receptie aanlopen met de mededeling dat we gebruik mochten maken van wat dekens die uitgestald lagen. Wat een service! En met een deken over onze schouders en een kop thee in de hand warmden we langzaam op. Papa raakte in gesprek met Izaac over Namibië en de socio-economische situatie van het land. En iets later dan we tot nu toe gewend waren, lagen we in onze slaapzakken. Morgen vertrekken we naar de Okavango rivier en gaat het verhaal verder!

Groetjes Laura

Dag 11: Another day in Etosha

Vroeg naar bed en vroeg opstaan. Kwart voor 6 ging de wekker en 10 voor half 7 waren we klaar: opgefrist en alles ingepakt, ook de daktenten. We reden nog een keer naar de waterhole waar andere mensen eerder leeuwen gezien hadden, maar helaas dit keer was het er stil... Ruben zag nog wel een nieuw beest, een Red Hartebeest. Bij de plattegrond van Etosha zit een uitgebreid overzicht van alle dieren die je hier kunt tegenkomen. Vandaar dat we dit weten. Met een boog reden we over de Rhino Drive terug naar het Bushresort, terug naar onze plek. Het werd langzaam warmer. Als de zon eenmaal schijnt, warmt het gelukkig gauw op! We maakten thee en aten brood.

Klaar voor vertrek reden we naar het noorden, naar de weg die een stuk de Etosha Pan inloopt. Wat een enorme vlakte. Terug naar de hoofdweg ontdekte Laura een olifant in de bush. Wat een beest! We reden verder richting Namutoni. Op de grote vlakte stonden veel dieren: impala's, zebra's, oryxen, wildebeasts... We namen de weg langs Okerfontein en zagen opeens wel 11 giraffen langs de weg. Uiteindelijk staken ze de weg over. Prachtig hoe die beesten zich voortbewegen. We hebben er een tijd naar gekeken en van genoten.  

Verderop liepen een grote giraf met een kleine giraf over de vlakte. Ze kwamen steeds dichterbij en bekeken ons ook. Verder over de gravelroad. Het was rustig, weinig tegenliggers. Opeens zagen we aan de linkerkant van de weg weer een olifant tussen de bomen. Hij liep eerst een stuk onze kant op en stak toen zo'n 15 meter voor onze auto de weg over. En aan de rechterkant waren giraffen... wat een feest! We konden er geen genoeg van krijgen.

Maar we hadden wel trek gekregen en dus reden we verder naar Bushresort Namutoni. Daar aten we het laatste brood op. De mannen hadden nog niet genoeg, dus nog een bushburger en toast met mayo en chicken met frietjes in het restaurant. En we kochten er een WiFi-voucher. Gelukkig was het rustig en werkte de WiFi best goed. Dus we konden onze whatsapp bijwerken. Laura zette de verhalen van de afgelopen dagen op de reisblog en met AirDrop stuurden we leuke foto's van onze telefoons naar de iPad. Yes, ook weer gelukt.

We besloten nog een klein rondje door het park te maken naar een waterhole vlakbij, Klein Namutoni. Daar zagen we weer een kudde giraffes. Sommige dronken water en spreidden daarbij hun poten. Eén giraffe had een aparte manier om door zijn poten te zakken. Wat een schouwspel. Langzaam ging de zon onder en kleurde de lucht rood, oranje, paars... We hadden er nog geen genoeg van en reden iets verder naar de Dik Dik Drive. Het was een rondje van 6 kilometer en we spiedden alles af in de hoop weer leeuwen te zien. Helaas, er waren impala's en zebra's en hele kleine diertjes die wel wat op impala's leken. Volgens ons boekje waren dat Dik Diks.

Het was nu bijna donker. Snel terug naar het resort. Wat? De poorten waren al dicht. Hoe kon dat nou? Voor we wegreden hadden we nog gekeken naar de tijden, die met een klok op de poort worden aangegeven. De kleine wijzer stond een beetje vreemd tussen 5 en 6. Gelukkig was de guard toeschietelijk en liet ons nog binnen. Bij de receptie kregen Laura en ik op ons donder. We waren veeel te laat. Dat kon echt niet. Maar gelukkig stonden we in het systeem, was alles al betaald, dus vooruit. We mochten zelf een plek zoeken op de donkere camping.

Pfff, tenten opklappen, koken, eten, afwassen en nog een kopje thee om warm te worden. 's Avonds merk je echt dat het winter is. Als de zon ondergaat, koelt het heel snel af. En hier waaide het ook nog. Dus allemaal nog een warme douche en de lampjes gingen uit.

Groetjes, Marjolijn

Dag 10: "You just missed a giraffe."

De wekker ging vroeg, en om ons heen stonden veel mensen op, maar wij besloten nog even te blijven liggen. Jaap vond dat we wel in het restaurant konden gaan ontbijten. Daar zaten alleen mensen uit de lodges, maar we mochten wel meeëten. Na het ontbijt kocht Jaap een gedetailleerde kaart van Etosha en beklommen Laura en Ruben de watertoren. Ze zagen vanaf deze hoogte allerlei dieren bij de waterhole, de drinkplaats, bij de campsite, dus we liepen er nog een keer heen. Er waren wildebeasts, giraffen en zebra's. Foto's!

Kwart over 9 reden we het park in naar een waterhole met de naam Olifantsbad. Wij hoopten hier natuurlijk badderende olifanten te zien, maar helaas zagen we geen dieren. Onze rit was echter zeker niet vergeefs, want onderweg zagen we veel zebra's, kudu, heel veel (blackfaced) impala's en diverse oryxen. En een hyena die langs de rand van de weg liep tegen de berm aan waardoor hij nauwelijks opviel. Maar wij hebben hem gezien!

Na een uitgebreide tour door het park reden we veder naar Bushresort Halali, waar we incheckten voor de campsite. We aten nog een broodje en gingen vast kijken bij de waterhole van Halali. Helaas waren er toen geen dieren. We besloten verkoeling te zoeken bij het zwembad dat er best oké uitzag. Twee uur voor sunset reden we het resort uit naar een waterhole waar anderen eerder vandaag leeuwen hadden gezien. Helaas... we hebben er een half uur gestaan, maar geen dieren die kwamen drinken. Vrij  teleurgesteld reden we terug.

We zagen een auto die langs de kant van de weg stond. Meestal betekent dat dat er dieren te zien zijn.  We stopten en het eerste wat de man achter het stuur zei, was: "You just missed a giraffe...". Stomverbaasd keken we om ons heen en zagen een giraf achter onze auto de weg oversteken. Hoe konden we die gemist hebben?!? We keken nog even naar het prachtige dier en vervolgden ons terugreis. Verderop stond de andere auto weer stil. Dit keer bij vrij dichte begroeiing. Ruben zag als eerste dat drie leeuwinnen zich verscholen hielden in het gele gras. YES! We hebben leeuwinnen gezien in de schemering. Helaas hadden we maar weinig tijd want de zon ging bijna onder. De mensen in de andere auto waarschuwden ons al dat we voor zonsondergang terug moesten zijn bij Bushresort Halali. Dus gassen.

Alsof het nog niet genoeg was, gingen we na het opzetten van de daktenten, koken, eten en afwassen nog even naar de waterhole op de campsite. En weer hadden we geluk! Een grote en een kleine neushoorn scharrelden daar rond en lieten zich uitgebreid bekijken. Geweldig. Een mooie afsluiting van een dierrijke dag!

Groetjes, Marjolijn

Dag 9: Kai ajos

We stonden weer tijdig op, want op het programma stond: "op tijd vertrekken". Het was een flinke reis naar Etosha en we wilden daarvoor nog naar het Damara Living Museum. Dat ging om 8 uur open en even na achten stonden we voor de grote stenen, waar tussen de ingang naar het openluchtmuseum was. We werden verwelkomd door 2 Damara meisjes.

Een van hen begeleidde ons en vertelde van alles over het leven in de Damara stam. We kregen uitleg over de taal, moesten zelf ook de woorden voor "hallo" en "tot ziens" leren zeggen, heel lastig met 4 klikklanken. Daarna leerden wij van alles over kruiden met medicinale werking, over het smeden van gereedschap en over een spel. Jaap mocht met stokjes vuur maken en we zagen de vrouwen die allerlei souvenirs maakten. Ons bezoek werd afgesloten met zang en dans van alle bewoners. Het was een bijzondere ervaring!

Hierna ging de reis over gravelwegen naar Chorixas. Ik testte voor het eerst de zuignap van de GoPro. Het filmen ging prima. Ik kon het apparaat besturen met mijn telefoon. Helaas vloog de zuignap er bij een diepe dip af en dat was voor dat moment even het einde van dit avontuur. Later meer!

We reden verder door het wisselende landschap. In Chorixas was de weg weer van asfalt. We stopten bij het servicestation om te tanken, waar heel veel locals rondhingen die ons iets wilden verkopen. Daarom reden we naar een luxe resort voor een lichte lunch. Nog even geld pinnen en naar de supermarkt en verder naar Outjo.

In Outjo aten we nog een boterham in het parkje voor het gemeentehuis. De laatste 140 kilometers naar de gate van het park waren over een rechte weg, waar wij rond 16:00 aankwamen bij Anderson Gate. Hier kregen wij onze permit voor 3 dagen Etosha en verder ging het weer richting Okaukuejo campsite.

Gelijk na entree in het park zagen wij al een groep van 9 giraffen aan de linker kant van de weg.  Prachtige om die statige dieren zo dichtbij te zien! En daarna spotte Laura nog een hele troep olifanten aan de rechterkant van de weg.  Eerst waren ze nog best ver, maar langzaam kwamen ze dichterbij en uiteindelijk staken ze voor ons de weg over! Vele foto's en veel video-opnamen verder vervolgden wij onze rit naar de campsite. Aanmelden ging heel snel en daarna maakten wij weer ons kamp.

We kookten ons maaltje en ondertussen liepen Jaap en Laura al naar de waterhole bij de campsite, waar in het avondzonnetje nog heel veel olifanten te zien waren. Na het eten gingen we met z' n vieren kijken en zagen niet alleen olifanten, maar ook vier neushoorns.  Wauw, echt gaaf om ze zo goed te kunnen zien.

Jaap & Marjolijn

Dag 8: Glamping?

Om half 8 had papa Jaap het ontbijt klaarstaan en kon een nieuwe dag beginnen. We maakten ons klaar voor vertrek en reden een uur later naar de douchehokken om ons op te frissen. En waar Ruben gisteravond onder de sterren had gedoucht, stond ik nu te douchen met een ochtendzonnetje op m'n gezicht. De echte bush(wo)man experience. Daarna even snel koffie gedronken op de Spitzkoppe-campsite en 2 bezienswaardigheden in de buurt bekeken.

Eerst stopten we bij een natural bridge die zich had gevormd in een groot rotsblok. Iets verderop stapten we uit om te kijken naar een enorme ronde rots die bovenop een berg was blijven liggen. Veel tijd om rond te hangen hadden we echter niet dus reden we al snel weg richting Twyfelfontein.

Onderweg stopten we in Uis om te tanken, boodschappen te doen en te lunchen. En later nogmaals bij een kleine craftmarket langs de weg. Daar zat een aantal Afrikaanse vrouwen van de Herero stam in prachtige jurken hun zelfgemaakte tassen, sieraden en poppen te verkopen. Nadat we alle stalletjes hadden bezocht, kocht ik een mooie pop met ook zo'n veelkleurige jurk en mocht papa 2 van de vrouwen op de foto zetten.

Aangekomen om onze volgende camp site bleek dat iedere plek was uitgerust met een eigen buitenbadkamer. Deze was verbonden met een grote ton aan de buitenkant die, door middel van een vuurtje, warm water kon leveren voor de douche. Daarnaast was de plek voorzien van een vuurplaats en een aanrecht met stromend water, wat een luxe! Een mooi vooruitzicht voor die avond!

De reis duurde echter korter dan verwacht dus hadden we nog wat tijd over om de omgeving te verkennen. We reden naar Burnt Mountain, een zwarte, assige berg omringd door wat rodere, hogere exemplaren. Vlakbij deze berg waren de Organ Pipes te zien. Met een beetje fantasie zag je daar orgelpijpen uit de bergwand steken. Op de terugweg passeerden we nog wat andere bezienswaardigheden maar die waren allemaal al gesloten. Misschien voor morgenochtend!

Net lekker gekookt en gegeten. Daarna hebben we de houtgestookte ketel voor het douchewater flink opgestookt en maakten Ruben en papa nog een mooi kampvuur. Zo die douche nog even uitproberen. Dit was het weer voor vandaag, morgen nemen we jullie mee naar Etosha National Park!

Groetjes Laura

Dag 7: Sunny days

Wederom een goede nachtrust gehad in onze villa. Helaas zat onze tijd er hier op maar voor we zouden vertrekken, gingen we nog quadbiken! Om 10 uur reed er een busje voor die ons, na een kort ritje, bij de verhuur afzette. Daar kregen we samen met nog 3 andere Nederlanders een gids toegewezen die ons eerst wat uitleg gaf over de quads: je kon een 125 cc automaat kiezen of een 250 cc handgeschakelde versie. Papa nam als enige een 250 cc, alle anderen kozen voor de 125.

Al snel gingen we op pad en we trokken gelijk de woestijnduinen in. In het begin was het even wennen, maar al snel raceten we duin op, duin af. Wat en pret! Halverwege nog even een fotomomentje bovenop een hoge duin en sneller dan we hadden gewild was de tour alweer voorbij. Vooral Ruben leverde aan het eind met tegenzin zijn quad weer in bij de verhuurder...

Even later vertrokken we bepakt en bezakt richting de Spar om een voedselvoorraad voor de aankomende dagen in te slaan. Daarna kochten we bij een elektronicawinkel een adapter omdat de stopcontacten hier toch weer anders zijn dan in Zuid-Afrika. Dit was uit onze research niet naar voren gekomen en met zoveel batterijslurpende apparaten is het wel zo handig om iets op te kunnen laden.

Vervolgens lieten we de kust en het slechte weer achter ons en zetten we koers richting Spitskoppe. We arriveerden bijtijds op het kamp en mochten zelf een mooie plek uitkiezen. Het bleek een enorm ruim opgezette camping te zijn en wij streken neer op het absolute uiteinde, ver bij alles en iedereen vandaan, een primitief toiletje daargelaten.

De zon was nog niet onder dus de mannen besloten een gedeelte van de roodoranje rotspartijen beklimmen. De vrouwen bewaakten het kamp en begonnen vast aan het avondmaal. Het koken ging dit keer gelukkig voorspoediger dan de vorige keer en wij hebben heerlijk gegeten.

De mannen waren nog niet uitgelopen en gingen naar de receptie om te douchen en wat informatie in te winnen. Het bleek een goed half uur lopen te zijn, enkele reis... Mama en ik waren hier niet echt voor te porren en dronken thee onder de schitterende sterrenhemel. Daarna was het een kwestie van tandenpoetsen en naar bed, morgen weer een dag.

Groetjes Jaap & Laura

Dag 6: The girls vs. the guys

Vanmorgen heerlijk wakker geworden in een heel fijn bedje met uitzicht op de woestijn en meteen door naar ons uitgebreide ontbijt. Daarna maakten we goed gebruik van de goede WiFi en hebben het verhaal van gisteren live gezet. Ook het uploaden van de foto's ging dit keer lekker snel. Leuk om jullie reacties te lezen! Ga zo door.

Eerst werd door Jaap nog een paar excursies geregeld bij de receptie en daarna zijn we met een dubbele laag kleding de stad ingegaan. Het was hier door de bewolking wel een stuk kouder dan in Sesriem. Getankt en de banden weer op spanning gebracht voor het asfalt. Daarna naar het strand gelopen, waar flinke golfslag was.

Verder over een marktje gelopen waar iedere Namibische verkoper zijn eigen versie van het traditionele marktkoopwaar aan stond te prijzen. Allemaal vriendelijke mannen die houtsnijwerk, kettingen, armbanden, beschilderde wanddoeken en andere kunst probeerden te verkopen. Soms geduldig en afwachtend, soms met bijzondere verhalen. Uiteindelijk hebben we er alle vier iets gekocht. Tot slot wisten we ons met heel wat moeite, zonder kleerscheuren, uit de klauwen van de smekende verkopers los te rukken.

Daarna trok de verkenning verder naar het Museum Swakopmund waar een zeer uitgebreide verzameling van spullen, dieren en foto's te bewonderen was. Daarnaast was er veel informatie te lezen, onder andere over de geschiedenis van Namibië. Heel interessant! Jammer genoeg hadden we niet genoeg tijd om alles rustig te bekijken want de mannen hadden om half 3 een sandboard excursie gepland.

JAAP: Dit "sandboarden" was al geruime tijd een wens van Ruben, die nu eindelijk van zijn bucketlist afgestreept kan worden... Alleen de mannen waagden zich aan dit avontuur en werden op de afgesproken tijd opgehaald door 3 zwarte Namibiërs, die ons en nog een Duitse familie vlot naar een hoge woestijnduin brachten. Hier kregen wij eerst wat instructies en daarna kon het boarden beginnen! Dikke pret natuurlijk maar wel zwaar vanwege het steeds weer omhoog lopen na een run... Skiliften doen ze hier niet aan. Na ca. 2 uur was iedereen moe en zaten de schoenen vol zand. Een leuke ervaring!

Link naar het filmpje over sandboarden. Kopieer de link naar je browser: https://vimeo.com/229714517

Intussen gingen wij opnieuw op flamingojacht. Op eigen kracht begaven we ons richting Walvisbaai, aangezien het navigatiesysteem precies op dat moment het bijltje erbij neer gooide. Binnen de kortste keren hadden we de juiste weg teruggevonden en sjeesden we door de woestijn. Toen we het zeewater in het vizier kregen, reden we rustig langs de kust met een verrekijker in de hand. Al snel zagen we een klein groepje flamingo's staan. Niet erg tevreden met deze vondst vervolgden we onze weg en kwamen we steeds meer flamingo's tegen. Met als kers op de taart een enorme groep knalroze flierefluiters. Helaas waren we de goede camera vergeten en moesten we improviseren...  Het resultaat is terug te vinden in de fotosectie.

Terug bij de villa praatten we elkaar bij over onze avonturen en vonden we per toeval, met wat hulp van de navigatie (die nu opeens wel weer werkte...), een leuk visrestaurant waar we allemaal erg lekker hebben gegeten. Morgen vervolgen wij onze reis richting Spitskoppe en gaat ons avontuur verder!

Groeten van Marjolijn, Jaap & Laura

Dag 5: A very early morning

Na de zonsondergang van gister stond voor vandaag een zonsopkomst op het programma. Dus om 5 uur precies gingen in koor 2 wekkers af en begonnen de werkzaamheden. Nog een beetje suf van de kou en het donker kleedden we ons aan en werden de daktenten voorzichtig weer ingeklapt. Stipt om 5:45, de tijd dat het hek van het National Parc open zou gaan, reden we in een stoet richting Dune 45.

Eenmaal op locatie leek het alsof er een startschot afging zo snel spurtte iedereen naar boven. Gelukkig was de klim dit keer korter, en waren we mooi op tijd op het hoogste punt. De zonsopkomst was prachtig en zorgde voor een schitterend licht op alle roodkleurige duinen. Nadat we tientallen foto's gemaakt hadden en eindeloos van het uitzicht genoten hadden, daalden we weer af naar de parkeerplaats.

Een paar kilometer verderop, aan het eind van de weg, bevond zich nog een parkeerplaats. Vanaf daar lieten wij ons door een open offroadjeep door het mulle zand naar Deadvlei stuiteren. Onderweg passeerden we meerdere auto's die zich in het zand hadden vastgereden. Slalommend om deze stumpers hobbelden we door naar het eindpunt waarna het als nog een hele wandeling bleek voordat we daadwerkelijk bij de vallei waren.

Opnieuw 360 graden fotogenieke vergezichten. Weer honderd foto's en diverse filmopnames. Maar helaas, de tijd drong, dus even later sleepten we onszelf weer door het zand terug naar de jeeps. We reden terug naar de camp site, dronken een bak koffie, lieten de banden weer leeglopen en vervolgden onze weg naar Swakopmund. Onderweg nog gestopt in Solitaire, een klein gehuchtje, dat bekend staat om zijn heerlijke appelgebak. Deze belofte moesten wij natuurlijk zelf even aan de test onderwerpen maar maakte zijn roem meer dan waard.

Met deze snack in de maag, reden wij verder door de Kaub Canyon en over de Kuisebpas richting Walvisbaai. De flamingo's die we daar hoopten te vinden waren nergens te bekennen dus reden we snel door naar onze eindbestemming Swakopmund. Wederom kregen wij een enorme villa toegewezen en de komende 2 nachten genieten wij weer van veel luxe. Hoe het ons verder in dit stadje zal vergaan, lees je morgen!

Groetjes Laura