Team Zwaan in Afrika

Dag 20: Broken bridge

Vandaag verder door Moremi naar Third Bridge. De weg begon goed en werd ook aangegeven met duidelijke, goed leesbare borden. De eerste detour die we maakten was naar de Hippo Pools. Een mooie plaats waar zelfs een uitkijktoren stond om de flinke plas goed te kunnen overzien. Er waren wel tien hippo's op verschillende plaatsen die af en toe boven water kwamen. Blijft mooi.

Verder, maar helaas sloegen we te snel rechtsaf en kwamen we na een kwartier voor  water te staan. We twijfelden, want de dame op de vorige camping had gezegd dat we zonder dips naar de volgende gate konden rijden. We peilden het water, maar het leek best diep. Dan toch maar terug. En ja hoor, we waren te snel naar rechts gegaan. Onderweg zagen we weer olifanten, giraffen en veel hertjes.

We reden verder naar de gate Xakanaxa en stopten daar voor de lunch. Voor het eerst maakten we een soepje. Lekker om de karige lunch wat smeuïger te maken.  

Verder maar weer. Nu werd de bewegwijzering minder, maar gelukkig loodste onze Garmin met de Tracks for Africa ons keurig naar de volgende verblijfplaats. Zoals de naam van het kamp al aangaf, lag het bij Third Bridge. Die moesten we eerst over voordat we bij de campsite kwamen. De bruggen in dit gebied zijn van dunne boomstammen, een auto breed en klapperen als je erover heen rijdt. Een bijzondere ervaring! En na de brug kwam meteen een plas water, waar we niet omheen konden. Dus gas!

Voor onze laatste nacht in de daktenten hadden we weer een ruime plek. Weer het gebruikelijke riedeltje en daarna de slaapzak in. Morgen verder!

Groet, Marjolijn

Dag 19: Shake it baby

Verder ging onze reis naar Khwai River. We kwamen opnieuw langs Leopard Rock en reden er weer een rondje omheen. Helaas, geen luipaarden. Verder dan maar over de zandwegen. Af en toe zagen we wat hertjes, olifanten of giraffen. Door de kuilen en sporen in de weg schoten we maar langzaam op. We wiebelden heel wat af in de cabine. Het leek wel of we meededen aan Dakar of aan een andere ralley. Dan zie je de inzittenden van de auto ook zo heen en weer hobbelen.

Het einddoel van vandaag stond niet zo duidelijk in onze Garmin. En eigenlijk wilde Jaap wel een lekkere lunch en geen droog brood. Dus we reden eerst richting de lodges van Khwai River in de hoop dat we daar iets konden eten. Op een gegeven moment kwamen we bij een rivier van zo'n 15 meter breed. De weg aan onze kant stopte daar en ging aan de overkant weer verder. Wat nu? Jaap was onverschrokken en stuurde onze 4x4 er zo doorheen. Het water klotste over onze motorkap, maar gelukkig kwamen we veilig en droog aan de overkant. Wauw! Best heftig...

We reden verder en ik vroeg aan een local hoe we bij de lodges konden komen. Hij legde het geduldig uit, maar toen zag zijn vrouw onze daktenten op de auto. Ze vroeg of we niet naar de campsite moesten. Ik legde uit dat we bij de lodges iets wilden eten. Ze raadden af om er heen te gaan, omdat je voor maaltijden altijd  moet reserveren, ze heel duur zijn en de campsite precies de andere kant op was. Nogmaals kreeg ik een duidelijke routebeschrijving, dit keer naar de campsite.

We reden verder, stopten bij een questhouse en kregen een kop koffie van de vriendelijke manager van Bushways Lodges. Zij bevestigde dat je voor lunch of diner altijd moet reserveren. Verderop in het dorp haalden we nog wat levensmiddelen en toen verder naar de brug die gemaakt was van boomstammen, bij elkaar gehouden door wat ijzerdraad...Er paste precies één auto over heen. Aan de overkant was onze campsite.

We kregen een mooie plek met uitzicht op de brug en op de rivier. Ruben zag al meteen een krokodil voorbij zwemmen en even later zag Laura verschillende nijlpaarden. Vanaf de brug heeft Jaap een aantal mooie foto's gemaakt ook een waar een nijlpaard zijn bek helemaal opensperde. Laura en ik Iiepen eerder terug naar onze plek en werden daar ineens verrast door een olifant die ronddwaalde over de campsite en wat bladeren van de bomen at. Toen hij dichterbij kwam, gingen Laura en ik in de auto zitten. Hij liep rakelings langs, maar passeerde gelukkig zonder schade aan te richten aan onze auto. Dan ondervind je toch even aan den levende lijve dat je midden in de wildernis zit...

Een jongeman verleidde ons om hout te kopen voor een kampvuur. Omdat we zo dicht bij de rivier zaten en de dieren onze plek misschien wel als waadplek gebruikten, leek het ons wel prettig om ook een kampvuur te hebben. Dat was een goede zet, we hebben er nog een hele tijd lekker bij gezeten zonder wilde dieren.

Groetjes Laura en Marjolijn

Dag 18: No lions in "Sir Attenborough" Savuti

Vandaag hadden we een lange reis voor de boeg, dus kort na sunrise klommen we uit de tenten. Water koken voor thee en een staande ontbijt. We waren al gewaarschuwd voor apen en inderdaad er dwaalde een vrij grote aap rond bij de campingplaatsen. We waren nog iets slaperig dus voor we het wisten hing hij aan een arm in de achterbak. Gelukkig was de la met het eten dicht en stonden er alleen grote tassen en geen losse spullen. Door een luide gil van mij en doordat Laura de deur een duw gaf, verdween hij zonder iets mee te nemen.

Maar hij gaf het niet op. Even later toen er boterhammen op het bord lagen, kwam hij weer langs en griste langs Jaap een boterham mee. En dat terwijl we al zo weinig brood hadden... Gelukkig was het de kap van het brood. Echt balen, wat een brutale vlegel! Even later zag Laura hem zitten bij de buren waar hij ook bestudeerde of hij kans had om eenvoudig iets te eten te halen. En ja hoor, het lukte hem daar ook: geschreeuw bij de buren en een aap die weer wat te verorberen had.

We reden weer verder over zanderige paden. Gelukkig werkte de 4x4 goed en wist Jaap ons veilig verder door het park te loodsen. We kwamen bij een gate, schreven onze gegevens in het outgoing book en reden 40 kilometer over asfalt. Ook wel even lekker. In een dorpje zagen we een bakkery. Helaas was het brood daar uitverkocht, maar ze verwees ons naar een andere bakker, die we anders nooit gevonden hadden en waar gelukkig nog 3 broden lagen. Fijn, ook weer geregeld.

Weer het park in en over een eindeloze zandweg met mul zand maakten we langzaam onze kilometers. Hier kon je elkaar nog wel passeren. Verderop moesten we naar links. Er kwam net een landrover uit het eensporige pad, dus dat ging goed. Een hele tijd gelukkig geen tegenliggers totdat er opeens middenop het pad een auto stilstond met een gevarendriehoek ervoor en een man die op het dak zat met een satelliettelefoon. Handig! Jaap stapte erop af en vroeg of ze aan de kant konden gaan. Gelukkig deed de motor het nog. In de 4x4 low gear manoeuvreerde Jaap onze auto via de bermkant erlangs en konden we verder, de 2 Fransen wat apathisch achterlatend.

Eindeloze zandwegen, weinig borden, wisselende beplanting en weinig dieren. Met de kaart, de stenen met namen en pijlen en de Garmin vonden we uiteindelijk de campsite van Savuti. We hadden iets mee verwacht dan vorige camping, maar dat viel tegen. Er was wel een Tuckshop met allerlei verpakte artikelen, maar geen brood of crackers. Wel genoeg bier!

We waren voor het eerst een keer vroeg op de camping. Maar omdat er weinig te doen was, reden we nog een rondje om Leopard Rock, maar helaas zagen we er niet de leeuwen uit de films van Sir Attenborough. Terug naar de campsite, koken, afwassen, douchen met warm water en de tent in.

Groet, Marjolijn


Dag 17: Eliphantastic?!

Vandaag relaxte start want we hoefden maar 60 km af te leggen. Reisdoel was het beroemde Chobe National Park waar de grootste olifantenpopulatie, van ongeveer 120.000 stuks, ter wereld te vinden is. De ingang aan de noordkant van dit uitgestrekte park grenst aan Angola en ligt net buiten de stad Kasane. Eerst hebben we hier nog inkopen gedaan voor 4 dagen. In Chobe NP en Moremi NP, waar wij aansluitend naartoe gaan is niets te krijgen. Ook de butagasflessen hebben we laten vullen en natuurlijk de dieseltanks van onze 4x4.

Pas rond half 1 reden we Kasane uit en even later stonden we al bij de gate van het park, waar wij de permit voor 4 dagen moesten halen. Ruben en ik lieten de bandenspanning weer teruglopen naar 1.8 bar want nu gingen we echt terreinrijden! Al snel bleek dat de wegen in het park echte "tracks" zijn, dus diepe geulen en kuilen en soms rotsige stukken. Goed opletten, alleen al door het vele wild! Want we zagen keer op keer nieuwe kuddes olifanten, daarnaast veel giraffen en ook waterbuffels.

Heel bijzonder en met veel mazzel zagen we ook 2 leeuwinnen en 2 krokodillen. Ook meermalen groepen van wel 10 nijlpaarden, die lekker lagen te luieren. Terwijl wij onze aandacht volledig richtten op de groep nijlpaarden kwam aan de andere kant van de weg een olifant uit het bos stormen. Het was ons meteen duidelijk dat deze olifant niet blij was om ons te zien. Veel getetter, gestamp en flapperende oren. We gingen direct in de achteruit en moesten wel 300 meter terugrijden om aan deze boze olifanten te kunnen ontsnappen. Pff, dat was toch even schrikken!

Ook op de rest van onze weg richting de camping kwamen we veel dieren tegen. We filmden en fotografeerden weer als gekken en daardoor verstreek de tijd heel snel, want elke keer als je weer nieuw "wildfife" ziet, stop je toch weer, want het blijft zo mooi! Tevens blijkt dat 60 km in Botswana toch iets heel anders is dan in Holland, even opschieten is er niet bij want in het park mag je max 40 km/u.

We kwamen dus weer vrij laat aan bij en meldden ons bij de receptie van de Ihaha Riverfront Campsite om ongeveer kwart voor 5. We waren snel ingecheckt en kregen een plek aan de rivier toegewezen. Na even wat rondkijken, begonnen wij ons kampement weer te maken, waarbij een van de medewerkers ons hielp om snel vuur te maken voor de barbeque. Bijna iedere plek op een camping in zuidelijk Afrika heeft een zogenaamde "Braaiplaats". Hierop bakte Laura  spiezen met kip en paprika, worstjes en maïskolven... En in een race tegen de tijd, het werd immers tussen 6 en 7 uur donker, propten wij alles naar binnen. We praatten nog even na bij het vuur over alles wat we die dag weer hadden gezien en meegemaakt. En volgens het advies van de receptioniste doken wij vlak na sunset de slaapzakken in.

Jaap

Dag 16: It's the journey, not just the destination

Vroeg op want om 7 uur vertrok het busje. Toen we hoorden dat de chauffeur het busje startte, gooiden we de laatste spullen van het ontbijt in de auto en renden we er naar toe. We hadden een excursie naar Victoria Falls geboekt. De vriendelijke chauffeur/gids Duniceba bracht ons naar de grens. We hadden de formulieren al ingevuld en kregen bij de grens van Botswana een stempel van vertrek.

We reisden met een ander gezin dat de geboortebewijzen van hun jongere kinderen op de campsite had laten liggen. Die bewijzen hadden ze nodig om Botswana uit te komen.  Dus reed de chauffeur terug met de moeder om ze op te halen. Wij wachtten bij de grens. Toen alles geregeld was, reden we verder naar de grens van Zimbabwe. Daar stond al een hele rij toeristen te wachten. De procedure duurde daar langer want er moest ook betaald worden voor een visum. Dan kon in dollars, maar gelukkig ook in euro's. Onze chauffeur had zijn contacten en een half uur later reden we verder.

Met een flinke vaart reed hij over de asfaltweg de 60 kilometer naar de Victoria Falls. Daar was het al een drukte van belang. We liepen meteen naar de ingang van het National Park Victoria Falls. Nadat we maar liefst 120 dollar aftikten, mochten we naar binnen. Er was een wandelpad aangelegd met 16 uitzichtpunten om de superbrede waterval vanuit verschillende punten te bekijken.

We zijn op alle punten geweest en begonnen helemaal links bij nummer 1. Daar stond ook een beeld van Livingstone, de ontdekker van deze watervallen. Hoe dichter we bij  het midden kwamen hoe natter we werden. Gelukkig hadden we regencapes bij ons maar dat voorkwam niet dat we toch nat werden. En onze camera's ook...

Aan het eind van het pad keken we over de rivier uit op Zambia. We liepen terug naar de ingang waar een aardig restaurant was met zeer vriendelijke en behulpzame serveersters. We bestelden cappuccino's die werden geserveerd met een koffielikeur, Amarula, en een wijnglas water. Heerlijk na al die waterige koffie in Namibië! We genoten er ook van een warme lunch.

Laura wilde nog een laatste blik op het watergeweld werpen, dus we liepen terug naar het dichtstbijzijnde punt. Daarna gingen we met een permit de brug op die de grens vormt tussen Zimbabwe en Zambia. Er waren verkopers uit Zambia die koperen armbanden of andere art probeerden te verkopen en mensen die wilden bungeejumpen of ernaar keken. Voordat we terugreden, hebben we nog een half uurtje over de zwarte markt gelopen waar tientallen enthousiaste verkopers ons hartelijk onthaalden. Laura en Ruben hebben er 2 maskers gekocht.

Terug naar ons busje, terug naar Botswana en terug naar de camping. Het was een spectaculaire dag, die we op de camping afsloten met giraffen en olifanten bij de waterhole!

Groetjes, Marjolijn

Dag 15: Border to Botswana

Na 2 leuke dagen op Ngepi camp vandaag weer verder met onze trip. Tijdens ontbijt zag ik met de verrekijker op grote afstand nog enkele nijlpaarden. Dit is niet moeilijk want ze maken behoorlijk wat geluiden, een soort gebrom, zeker ook als ze te water gaan. Via Bagani reden we op de asfaltweg naar de grens met Botswana, zo'n 6 uur rijden want je mag max 80 km/u vanwege overstekend wild, echt alles loopt los! We moesten ook nog meerdere keren stoppen vanwege overstekende olifanten.

Onderweg stopten we nog bij een vreemd "restaurantje" genaamd Chicken Hut waar een slome dame achter de counter ons hielp aan instantkoffie. Verder ging het weer, de grens kwam steeds dichterbij... Toch nog even de tijd genomen om bij een stalletje langs de weg 2 prachtige houten olifanten te kopen.

Rond half 3 gingen we de grens aan de Namibische kant over, maar toen we Botswana in wilden bleek dat wij ons niet eerst hadden afgemeld bij de Namibische border-controle. Het was de bedoeling om eerst een stempel in je paspoort te krijgen dat je Namibië verlaat. Dus moesten we paar kilometer terug om dit alsnog te doen, waarna wij gelukkig vlot door de formaliteiten heen kwamen. Wel moesten we nog even 165 Pula roadtax betalen en moesten we met onze schoenen in een bak met desinfecteermiddel stappen, maar toen ging het hek dan toch eindelijk open!

Nu was het niet zo ver meer naar de stad Kasane, waar wij een plek hadden gereserveerd op Senyati Safaricamp. Kasane bleek een drukke, rommelige stad waar de apen en warthogs de straten afschuimden op zoek naar gemakkelijk voedsel. We haalden weer boodschappen en Marjolijn trok Pula's uit de muur. Pas bij schemer, tussen 6 en 7 uur, checkten we in op de campsite en werden gelijk getrakteerd op een hele groep olifanten, die daar vlakbij stonden te baden en drinken. Elke keer weer indrukwekkend en fantastisch om dit van zo dichtbij te kunnen zien; er was hier een soort bunker aangelegd van waaruit je de beesten zowat kon aanraken!!

Nog kort voor sluiting van de receptie boekten wij een dagtrip met een busje naar Victoria Falls, het doel voor morgen.

Jaap

Dag 14: Mokoro time

Vanmorgen ging de wekker vroeg. Het was vannacht minder koud geweest dan afgelopen paar nachten dus we hadden alle vier een goede nachtrust gehad. Gelukkig maar, want we moesten ons om 10 voor half 8 melden bij de receptie. Daar was het al een drukte van belang. Allerlei mensen die aan verschillende excursies gingen deelnemen. Aan ons stelden 2 jongens genaamd Robert en John zich voor. Zij zouden ons de aankomende 2,5 uur over de Okavango Rivier peddelen.

We kregen wat basisinstructies en moesten een reddingvest aan. Daarna namen we per 2 plaats in de plastic stoeltjes van de mokoro's. En voor we het wisten, schoten we al door het water. Onze gidsen hadden duidelijk ervaring met dit soort kano's en vertelden ons van alles over de omgeving en de dieren die er leven. Al snel passeerden we een groep waterbuffels. Geruisloos voeren we langs een aantal bijzonder uitziende vogelsoorten.

Tijdens onze tocht hoorden we onderweg steeds nijlpaardgeluiden en na een tijdje wees een van onze begeleiders verderop een groepje aan. Helaas waren ze vrij slecht te zien, alleen het bovenste gedeelte van hun kop. Robert vertelde dat ze overdag rusten en voornamelijk 's avonds en 's nachts actief zijn. Het was jammer, maar dit was alles wat we op dit moment te zien zouden krijgen van de hippo's.

Een klein stuk verder stopten we bij een eilandje voor een pauze. We liepen wat rond en vanaf een iets hoger gelegen gedeelte spotte een van de gidsen opeens een krokodil! Volgens gids Robert was het een kleine, maar wij vonden hem ook van afstand al best groot! Daarna vertelde de gids hoe hij en een vriend vroeger hier hadden gezwommen en dat zijn vriend toen was gegrepen door een krokodil. Samen met nog een ander hadden zij toen de krokodil zodanig bewerkt, dat deze losliet.. en hierna konden zij hun vriend uit het water dragen. Wat een helden!

Na dit verhaal stapten wij weer onverschrokken in onze mokoro's en voeren we terug naar Ngepi Camp, waar wij Robert en John bedankten met een stevige fooi.

Zo nu eerst maar eens koffie, die we zelf konden maken met heet water en poeder, service van de zaak bij deze campsite. We kozen een mooie plek in het restaurant aan de rivier en praatten wat na over de mokoro-trip, bekeken de foto's en Marjolijn ging haar mail checken omdat zij als enige WiFi had.

Marjolijn en ik raakten aan de praat met 2 andere Nederlanders, waarmee wij onze reiservaringen tot nu toe uitwisselden. Zij hadden de dag ervoor het nabijgelegen natuurpark Mahango National Park bezocht, maar wij wilden eigenlijk een middagje gaan relaxen. Dit hebben we ook gedaan, ook omdat er voor morgen weer een flinke reisdag op het programma staat.

Wat nog wel vermeldenswaardig is: op deze campsite hebben ze hele originele sanitaire voorzieningen, kriskras over het hele terrein staan losse wc's en douches, zomaar ergens in de bush, met wat riet eromheen. Bij een van de douches komt het water uit een gieter, die hoog boven je in de boom hangt. En een aantal van de toiletten hebben ze met fraai uitzicht op de Kavango rivier geplaatst, waarbij de mannen/kings op een soort houten troon hun behoeften kunnen doen. Je privacy is slechts gewaarborgd door een klein houten latje, dat bij de ingang hangt... Even wennen maar heel leuk gedaan!

Morgen verlaten we deze oase weer en gaat het circus verder naar de Caprivistrip, geen zorgen, we zitten al braaf 2 dagen aan de malariapillen.

Groetjes Jaap & Laura

Dag 13: "To get lost is to find the way" - Afrikaans gezegde

In alle vroegte, rond het gebruikelijke tijdstip van 6 uur, kwam het kamp tot leven. De dag was weer begonnen en de meeste mensen verruilden hun tent voor de frisse buitenlucht. Wij draaiden ons echter nog lekker een keertje om. En pas om half 8 vertrokken we naar de douchehokken. We maakten ons klaar een rommelden nog wat aan. Rond tienen namen we afscheid van onze vriend bij de receptie, die erop stond om onze contactgegevens te krijgen (hij wilde al jaren emigreren naar NL...) en leverden we, met enige tegenzin, onze dekens weer in.

Op naar Bagani en dus richting Botswana! Eindeloos reden we over de B8, een rechte asfaltweg. Om de zoveel kilometer stak een kudde vee de weg over en langs de weg waren veel kleine nederzettingen. In elke nederzetting woont eenfamilie. Overal liepen en zaten mensen. Het was dichtstbevolkte gebied waar we tot dan toe doorheen waren gereden. Na circa 1 uur stopten we nog even bij een controlepost toen we het district Kavango West in gingen. Daarnaast was een kleine shebeen (bar) waar we instantkoffie bestelden terwijl de meesten klanten (blacks) al aan het bier zaten.

Er kwam er zelfs 1 naar ons toe om een praatje te maken en te zeggen dat wij ook beter bier hadden kunnen bestellen. Rond 14.00 uur bereikten we de stad Rundu, reden even door het centrum, maar besloten al snel om door te gaan naar ons doel van vandaag: Ngepi Camp, pal aan de oever van de Kavango river. Helaas liet ons Garmin systeem ons net op de laatste paar kilometer in de steek, waardoor we ergens in de bush het spoor kwijt waren en ook even vast zaten in het zand.

Na het inschakelen van de 4 wiel aandrijving kwam de auto weer snel los en na even een local te hebben gevraagd naar het Ngepi Camp mochten wij achter hen aan naar de campsite rijden. We kregen campsitenummer 8 toegewezen, maar toen we dit gevonden hadden, stond er al iemand anders. Omdat nummer 7 nog wel vrij was, installeerden wij ons daar maar, want inmiddels waren we wel gewend dat de Namibische campsite administratie zelden klopt...

Echter nu begonnen de problemen, want half uurtje later kwam een Frans stel onze campsite nummer 7 opeisen. Na wat geneuzel en gedoe werd besloten dat er ruimte genoeg was en zij er wel bij konden, zodat wij gelukkig niet opnieuw de daktenten hoefden op te breken. Het was ook al weer donker geworden dus snel prepareerden wij als kookteam een maaltje pasta, dat in no time werd verorberd. Na het eten liepen Ruben en ik nog even naar de receptie om onze activitei voor de volgende dag vast te leggen: een tocht van 2,5 uur met een mokoro (tradionele kano, gemaakt van een uitgeholde boomstam).

Gedurende de namiddag en de avond hoorden we de geluiden van de nijlpaarden en waterbuffels aan de overkant van de rivier. Gaaf maar ook wel spannend, zeker toen we hoorden dat de hippo's soms door het kamp liepen... Hopelijk krijgen we deze morgen ook te zien tijdens de kanotocht!

Groetjes Laura & Jaap